UROCZYSTA PIŃDZIESIĄTA NOTKA!

Elo, blog wraca do korzeni, do wszechogarniającej nudy i senności (senność i ogólne przymulenie jest w poezji nazywane oniryzmem).
Nie było wcześniej o czym pisać, a dodatkowo ostatnio cały czas przy kompie spędzam na graniu w Wiedźmina xD. W niedzielę byłem na meczu Wisły, fajny był. Siedem bramek w sumie padło, były i emocje, i ambitny doping, i w ogóle. Potem fajny powrót autobusem był, eskortowała nas policja (ta, grali se w karty na pleksiglasowej tarczy).
Ostatnio poczyniłem ciekawe obserwacje. Wszyscy się do mnie o wszystko przyczepiają, nikt mnie nie rozumie, jestem skłócony z otoczeniem, jestem samotny i nieszczęśliwie zakochany, gardzę motłochem, jestem skłonny do zemsty oraz uważam, że życie nie ma sensu, a ponadto protestuję przeciwko feudalnemu kształtowi państwa. Jednym słowem - jestem… bohaterem romantycznym (Myśleliście, że chodzi o emo? Wywiodłem Was w pole, ha!). Z tej też okazji postanowiłem napisać sonet. Podobno to jest trudne, więc wyjdzie mi jak wszystkie moje pozostałe wiersze i inne dzieła literackie, ale pierwsze sonety za kuwety, joł. Będzie to jubileuszowy sonet dla mojego bloga, w końcu pińdziesiąt wpisów to chyba fajnie.

Jest jedno takie miejsce, gdzieś w szponach Internetu
Jest jedno takie miejsce, na lewo od klozetu
Jest jedno takie miejsce, płacz i zgrzytanie zębów
Jest jedno takie miejsce, gdzie nie je się otrębów

Sprawcą tego wszystkiego jestem Ja
Uuu, ribi dibi, cza cza cza cza
Nie bocian, nie klamka, nie otręb zbożowy
Jam jest Biszkopt, i mój blog jest kolorowy

Ale po co to, na co to i komu?
Nie wiedzą tego chłopcy w Iraku
Choć chcieliby wrócić do domu

Pamiętajmy o Titanica wraku
I ten tego, ogólnie wiesz ziomuś
Cięty bądź i ruszaj do ataku

Jak widać, pierwsza zwrotka opisuje temat, druga odnosi go do podmiotu wiersza, a tercyny zawierają refleksję na jego temat, czyli tak jak każe Wikipedia. W pierwszej strofie paralelizm składniowy, ma na celu pokazać, jak schematyczny jest świat, w którym przyszło nam żyć. Jak sztywne są ramy schematów zachowań wpajanych nam od dziecka. Otręby symbolizują coś robionego tylko i wyłącznie z przyzwyczajenia, np. chodzenie do kościoła. Czwarty wers można rozumieć tak, iż blog ten nie chodzi do kościoła, jest ateistą i odrzuca wszelkie wartości religijno-moralne, jest to jednak daleko idąca interpretacja. W drugiej strofie znajdują się onomatopeje, ich zadaniem jest wprowadzenie odbiorcy w pozytywny nastrój, podświadomie działa na zmysł wzroku i słuchu, bo wyobrażamy sobie śpiewającego bociana z jedną nogą w takiej skarpecie jakby, takiej rajstopie z wełny i trocin z dodatkiem poliuretanu. W trzeciej zwrotce nawiązanie do Iraku, przesłanie pacyfistyczne, potępienie pilnowania porządku za pomocą myśliwców i ostrej amunicji. W strofie ostatniej widzimy z kolei odwołanie do najsłynniejszego statku wszech czasów. Musimy pamiętać, że cała ta nasza marna cywilizacja powoli opada na dno. Albo i nie opada, ale pewnego dnia po prostu bez żadnego ostrzeżenia ********* się na sam dół. W drugim wersie kolokwializm, ma przedstawić podmiot liryczny jako osobę fajną i elo, bliską odbiorcy. Wiemy jednak, że to nieprawda, bo jestem wyalienowanym odludkiem który na śniadanie wsuwa jakieś ohydne korzonki i myje się wyciskając wodę z gałęzi. A na samym końcu apostrofa do czytelnika i pochwała ciętości, bo to moja ulubiona cecha, niemal tak ważna jak pokora.
Jestem wieszczem, pozdrawiam moją 4+ z polskiego.

Biszkopt

Praha i intehracja z 3C.

No cześć, cześć. Wcześniej nie było kiedy pisać.
Byliśmy sobie w tej Pradze i muszę stwierdzić, że daliśmy radę. Zdecydowanie daliśmy radę. Związki frazeologiczne Amandy też dały radę. Sokoli słuch, przylecieć jak na szczudłach i wiele podobnych. Podobno mieliśmy się integrować z klasą C. Strasznie się zintegrowałem, o rany, ależ się zintegrowałem. No z 3 dziewczynami aż. Wiecie co powstaje jak ktoś z B skrzyżuje się z kimś z C? Nie wiecie? BeCikowe! Suchar, wiem. Nie będę szczegółowo opisywał co się tam działo z dwóch powodów - działo się dużo, a po drugie nie wszystko się do publikacji na mym zacnym blogu nadaje. Pokażę tylko 4 zdjęcia.
1. Godzina 2.06, zawzięcie walczymy z kiełbaskami.

2. My na tle… cmentarza.

3. My na tle…dystrybutora (pięć razy musiałem to słowo pisać bo sobie paluszkami w te klawiaturowe kwadraciki przycelować nie mogłem)

4. Pani przewodnik (ta z anteną) na tle… nas.

Nawet się okazało, że jesteśmy dość zgrani jako klasa, aż się sam zdziwiłem. Ale i tak pogada nam nie sprzyjała, pani przewodnik też, o jedzeniu nie wspominając. Hotel jak hotel, sprężyny w łóżkach jakieś słabe były. To co pozwiedzaliśmy na kolana mnie nie powaliło, może dlatego że drugiego dnia strasznie lało, i kolana oraz wszystko poniżej miałem uwalone w błocie. Nawet punkt widokowy nie został zaszczycony naszą uwagą, bo wszyscy szukali jakiegoś suchego skrawka lądu. Wracając słuchaliśmy sobie w autobusie “Abba ojcze” ze stacji dokującej do ajPoda, na zmianę z planowaniem przejęcia władzy nad światem.
Nie dane mi było odespać, w niedzielę w Studiu finał Punky Reggae Live, grało 5 zespołów, trwało to wszystko 6 godzin i było zacnie. Strasznie dużo dziewczyn w trampkach, a na jakieś 400 osób widziałem może 2 skinów. O czymś to świadczy ;-). Nawet jakiś jeden tró punk się mnie spytał gdzie kupiłem moją śliczną koszulkę, chyba jestem “modny”. Na początku grała Zmaza, potem Zabili mi Żółwia (niby lipa, a przy Barykadach było nawet fajnie), po nich Leniwiec. Co się działo jak Leniwiec grał kawałek Podwórkowych Chuliganów o rudeboyu Janku to się opisać nie da xD. Koniec Świata przesiedziałem, prawie cała reszta dzielnie spędzona w pogo. I ogólnie fajnie, a następnego dnia trzeba było poddać się procesowi edukacji. We wtorek też, ale we wtorek była… dobra pijarska dyskoteka! Prowadziłem z Zygmuntem tylko część, tą zdecydowanie lepszą część. Wiadomo, jak robi się ciemno o 20.30 to jakiejś świetnej zabawy nie ma. Ale posłuchałem sobie dobrej polskiej piosenki o nie powiem czym i świat stał się piękniejszy. Kręć, kręć.

Biszkopt

Ps. Pioseneczka Leniwca, grali to w niedzielę, oł je, grubo, wypas, czad, supcio, fajowo, ekstra, bajecznie, fąfastycznie i w ogóle.

Jeden gwatemalski quetzal to 28 polskich nowych groszy.

Trzeba się już przyzwyczajać do przeliczania obcych walut (zwłaszcza czeskich koron) na polskie. Jutro o 5.45 w końcu robimy cześć pa i jedziemy zburzyć Pragę.
W niedzielę byłem w Parku Wodnym. Przyjechał tam chyba jakiś zespół disco polo, kolesie mieli taki żel, że nawet po przetestowaniu wszystkich rur ich fryzury pozostały nienaruszone. Chyba że mieli plastikowe peruki. Albo na czerepach hologramy im się wyświetlały, sam nie wiem. Widziałem jeszcze kolesia, który miał wytatuowane całe plecy. Calutkie. Nie wiem co tam dokładnie było, ale sądząc po rozmiarze, to chyba “Bitwa pod Grunwaldem” Matejki. Były też kobiety, które zajmowały sobą pół jacuzzi, ale to akurat nic nadzwyczajnego.
Jakieś egzaminy się podobno ostatnio odbywały, jakoś nic wyjątkowego nie zauważyłem. Wczoraj tylko niezapowiedziany sprawdzian z polskiego pisaliśmy, na maksa dużo materiału wchodziło. Dziś dla odmiany byliśmy w kinie. Na sali tłoczno, oprócz mnie aż 2 osoby. Ola i Zygmunt. I nikogo więcej. Po powrocie ludzie się nas pytali jak nam test poszedł, nie wiedzieliśmy o co im wszystkim chodzi :(. Potem jeszcze miałem okazję wczuć się w rolę młodego ojca, już wiem jak to jest, jak się dzieciaka ze szkoły odbiera. W sumie nic ciekawego.
Jutro jedziemy do tej Pragi, w hotelu nie ma balkonów, co nam nieźle plany pokrzyżowało. Ale damy radę, jesteśmy w końcu Polakami (nie żebym w jakikolwiek sposób się tym szczycił albo broń boże był z tego dumny), więc musimy dać radę. Mam wszystko co będzie mi potrzebne - kasa, suszarka, czeskie piosenki o Szatanie na iPodzie Ksawerego i ściśle tajną niespodziankę. Chyba pomyślałem o wszystkim.
Acha, jeszcze chciałem dodać, że nie będę za nikim tęsknił. Po pierwsze, mam serce z kamienia, a po drugie wszystkie osoby godne tęsknienia chybą będą w Pradze ze mną.
Wracamy w niedzielę w nocy, kilkanaście godzin później w Studiu finał PRL, mam już bilet. Jakiejś wybitnej zabawy się nie spodziewam, ale Leniwca posłuchać na żywo trzeba xD. Tym razem może nie będę miał obitej gęby, w sumie emo na koncertach to chyba niegroźne są? Zobaczymy.

Biszkopt

Jestem żołnierzem Chrystusa.

A przynajmniej tak twierdzi ksiądz, chyba coś ściemnia. Nie zmienia to jednak faktu, że w czwartek zostałem wybierzmowany.
Świadkiem miał być Zoll, ostatecznie na kartce było Jego nazwisko a dłoń na ramieniu trzymał mi Zygmunt. Według księdza, który mnie do tego dnia odpowiednio przygotowywał (nie pozwalając zapomnieć o istnieniu piekła i szatana) teraz jesteśmy Żołnierzami Chrystusa i nie możemy uciec z linii frontu. Wiadomo, cywile mogą uciekać, ludzie profesjonalnie zajmujący się umieraniem i zabijaniem już nie. W sumie nie wiem czy nie wolę być dezerterem, przynajmniej miałbym szansę przeżycia. Tu jest ładna piosenka o nieiściu na wojnę. Wokal się jakoś koło pierwszej minuty zaczyna, bądźcie cierpliwi xD.

Na próbach tego całego bierzmowania było śmiesznie, po 20 razy musieliśmy mówić Amen żeby „zabrzmiało”. Jak nietrudno się domyślić, w czwartek w śpiewanie i odpowiadanie księdzu angażowały się jedynie mohery. Było ich sporo, więc i tak „brzmiały” lepiej od nas. A, podłoga jeszcze była strasznie brudno. Za każdym razem, wstając, pół kościoła dobre kilka sekund otrzepywała sobie kolana. Śmieszny widok to był :P. Jeszcze dzień wcześniej dowiedzieliśmy się, że był zwyczaj bicia bierzmowanych po policzku przez kardynała. Zastanawialiśmy się czy nikt mu nigdy nie oddał, uznaliśmy, że pewnie zawsze ma obstawę ministrantów. Jak Macharski stanął za ołtarzem Gibon stwierdził „Nie wygląda na takiego, co mocno bije”. I w sumie nie bił w ogóle. No ale nic, jestem Michał Szymon, a mój patron specjalizuje się w sprawach beznadziejnych, czyli dobrze.
W piątek byliśmy na dniu otwartym w V. Skład trzyosobowy, ja, Zygmunt i Mirek. Jak łatwo zauważyć, we trzech mieliśmy łącznie 5 laureatów xD. Pochodziliśmy sobie trochę, pogadaliśmy ze znajomymi, dowiedzieliśmy się wielu interesujących rzeczy. I zapamiętajcie jedno – jeśli w V wystarczająco długo idziesz przed siebie, to zawsze trafisz do łazienki. Mieliśmy również przyjemność poznać dwóch typków z klasy algorytmicznej. Nieogolone wąsy w stylu nastoletniego informatyka, mutacja (późno jakoś chyba?). I tym piskliwym głosem jeden z nich mówi „my jesteśmy inni” (mając na myśli klasę algo, która uchodzi za hardkorową kujownię). Zygmunt trafnie stwierdził, że w rzeczy samej chyba są inni, tamten zripostował, że „mamy 9 dziewczyn” (w klasie w sensie że). Nie wiem co o tym sądzić xD. I tak pojadę do Gdyni i będzie fajnie.
Potem z Mirkiem odwiedziliśmy Jacusia, miesiąc nie chodzi do szkoły to chwilę mogliśmy go pozabawiać swoim towarzystwem xD. Knuliśmy jak przejąć panowanie nad Pragą (za tydzień będzie już po wszystkim), pomysłów było wiele, zobaczymy co z tego wyjdzie.
Powodzenia wszystkim na zbliżających się testach. Powinny one niby decydować o naszej przyszłości, chciałbym, żebym do wszystkich ważnych momentów mógł podchodzić na takim luzie jak teraz :P.

Biszkopt

Ps. Po ostatnim WFie stwierdzam, że murzyński koszykarz ze mnie nie wyrośnie. A koszykówka to nie jest fajny sport. I te piłki tak jakoś dziwnie skręcają w locie i w ogóle.

Jamaica WHAT?

Ależ wiosna! Proszę państwa, ptaszki ćwierkają, słonko świeci, a w Szczecinie nie ma prądu! Wiosna!
Aż się wakacje proszą, ale wcześniej jeszcze trzeba przebrnąć przez bierzmowanie, testy, kilka osób każe mi wybrać liceum i w ogóle. No ale nic, przejdźmy do dziennego porządku obrad.
Ktoś stwierdził, że filmik z koncertu Psów Wojny jest beznadziejny, a ich chórki przypominają wycie odkurzacza. Nie ukrywam, jest w tym trochę racji :P. Ale tamto jest sprzed 20 lat, więc dam jakiś aktulaniejszy.

Ci ludzie pod sceną to chyba z choinki się urwali albo spadli z księżyca. Albo po prostu koncerty pomylili. W żaden sposób się z nimi nie identyfikuję xD.
W środę byłem na UJocie na rozdaniu nagród dla laureatów konkursu z fizyki. Było pełno szych z kuratorium, z AGHu, UJotu, dyrektorzy i inni decydenci z wszystkich możliwych organizacji mających w nazwie “fizyka”. Liczyłem na ciastka, ciastek nie było. Ale kto jak kto, ale ja akurat nie powinienem narzekać. Fajne nagrody były. Za trzeci wynik - skanerodrukarka, za drugie cyfrówki. A za pierwsze..? Nie powiem, bo i tak, jak to stwierdziła moja nauczycielka, “wszyscy wiedzą”. Na początku się obawiałem, że mi jakiś puchar wcisną, ale jednak dostałem coś “ciut” praktyczniejszego xD. I jakby tego wszystkiego było mało, to od dwóch dni wszystkie autobusy jeżdżą tak jak mi pasuje. Idealnie. Wiosna…?
Dziś w ramach spaceru postanowiłem pojechać sobie na Kurdwanów, ~25 przystanków. Stałem sobie całą drogę przy środkowych drzwiach, których guziczek na otwieranie nie do końca prawidłowo funkcjonował. Ludzie takie śmieszne miny robili nie wiedząc “czemu to do cholery się nie otwiera?!”. Jeden dziadek zaczął kierowcy awanturę robić. Przez chwilę było groźnie, bo dziadek miał laskę i najwyraźniej nie zawachałby się jej użyć. Skończyło się bez ofiar. Był też drugi dziadek (tym razem bez laski), który chcąc wysiąść, uparcie naciskał czerwony guziczek stop aby otworzyć drzwi. Dopiero po chwili ja z miną JESTEM BOGIEM I DECYDUJĘ O TYM CZY WYSIĄDZIESZ Z TEGO AUTOBUSU CZY NIE go uratowałem, czyniąc to wskazującym palcem dłoni prawej. Czuję się jak bohater, superman, dziadkowy anioł stróż! Niby nic wielkiego nie zrobiłem, ale co by było jakby starszy jegomość pojechał o przystanek za daleko? Może ktoś na niego czekał? Może w walizce miał poufne dokumenty, który bezzwłocznie musiał dostarczeć na tajne posiedzenie najwyższego szczebla? Możemy się jedynie domyślać.
W tym samym autobusie widziałem jeszcze jakiegoś skina ze swoim (chyba) dzieciakiem. Chłopak miał na oko 10 lat, niebieski plecak z pięcioma pingwinkami. Pingwiny miały białe brzuszki, na każdym była napisana jedna litera. I wiecie jaki napis tworzyły? KAZIK. Na plecaku 10-letniego dziecka. Wokół pingwinków była jeszcze m.in. Pidżama Porno i KSU. Ciekawe czego on w przedszkolu słuchał.

Biszkopt

Ps. Tak optymistycznie jakoś jest ostatnio, dlatego zapodam jakąś optymistyczną piosenkę na pożegnanie. Ska najlepsze na wszystko, nawet jak sprzed 15 lat :). “Jedno jest pewne, trzeba życiu sprostać”, idealne na opis na GG. Śmiało, nie krępujcie się.

Powziąłem decyzję…

…BĘDĘ DEZERTEREM! To taki cytat tylko, żeby nawiązać do koncertu xD.
W sobotę w Mirem udaliśmy się do Loch Ness, żeby 40-letnie old punki obiły nam mordy. Supportowały Psy Wojny, tu jest ich koncert sprzed 19 lat (nawet grali tą piosenkę w sobotę xD).

Wokalista już nie ma irola, za to ma duuużo tatuaży (tatuażów?). Fajnie było, nawet jedna taka smutna dedykacja była, że aż się wzruszyłem, serio. Grali fajnie, klasyka w końcu. A pierwsze słowa, jakie padły ze sceny to “Wolny Irak”. I ogólnie tak śpiewali, że cośtam, żeby się nia zabijać, żeby nie ćpać. A, o butach jeszcze śpiewali. Potem przerwa (stanowczo za długa xD) i weszli ONI. Dezerter, ostre pogo, szalejące punki w wieku moich rodziców i w wyćwiekowanych ramoneskach, ochroniarz wyrwany zza barierek i wzięty na ręce publiki… Warte kasy za bilet xD. Po koncercie jakaś zadyma przed klubem była, pewnie skini vs skini za wpychnięcie się w kolejkę po kurtki xD. My z Mirem prawie bez szkód, ja mam jakieś tam siniaki i trochę podrapaną twarz, nie wiem jak Mir, ale wiem, że dostał glanem w twarz. W kreskówkach, jak samochód po kimś przejedzie, to na plecach zostają my ślady bieżnika. Podobnie u Mira. Idealnie odciśnięty, czarny wzorek glanowej podeszwy na policzku. Piękny widok xD. Żeby trochę więcej miejsca zająć dam piosenkę Dezertera, którą zagrali jako pierwszą, fajna bo o trumnach.

Tu jeszcze coś, z fajnym refrenem.

No, a tu koncert sprzed miesiąca, też dobry tekst, zwłaszcza w połączeniu z “katolickim charakterem mojej szkoły”.

A tak poza tym, to dziś na polskim robiliśmy test kompetencji. Tematem była olimpiada, więc cała moja dłuższa forma była, rzecz jasna, o Tybecie. Trzeba jeszcze było wymyślić hasło promujące sport. Spytałem nauczycielki czy ma być ambitne, powiedziała, że takie, na jakie mnie stać. Napisałem “Sport to zdrowie”.

Biszkopt

Próba śruba rozróba podróba i w ogóle.

MP3, J23, 007, JP2 i inne fajne symbole.
W środę świętowaliśmy trzecią rocznicę śmierci papieża. Nie ma sensu o tym pisać, bo wszystko już zostało napisane. I o cyrku, i o szopce, i o żenującym spektaklu w mediach. Od siebie tylko dodam, że ktoś z polityków religijnych stwierdził, że powinniśmy przestać się smucić, lecz zacząć wprowadzać słowa papieża w życie. No rychło w czas, po trzech latach możnaby przestać się smucić. Rewelacyjny pomysł, że też nikt wcześniej na to nie wpadł.
W dniach 4-6 kwietnia są organizowane przez naszą szkołę (tak sądzę, że przez naszą szkołę) Dni Skupienia. Nie wiem co to jest, ale chyba coś w stylu nocnego czuwania. Z tą różnicą, że trwa dwa dni i w dodatku w Chorzowie. Jest jeszcze jedna różnica - nie ma dziewcząt. Nie wiem po co tam jechać, skoro nie ma dziewoj, więc nie jadę.
Dziś odbyła się próba wspaniałego, młodego zespołu z ogromnymi perspektywami. Der Zinamonnindża. Jakoś się nie dogadaliśmy i do szkoły tylko ja przyniosłem gitarę. No ale nic, Mir i tak kończył godzinę później niż ja i Zygmunt, więc mieliśmy czas żeby jeszcze jeden instrument skołować. No i postanowiliśmy iść po gitarę Mira, do domu Mira, bez Mira. Niby niemożliwe, a jednak. Wystarczył krótki telefon do jego babci. Wracając ze sprzętem koło większego zgromadzenia ludzi toczyliśmy ożywioną dyskusję w stylu:
- Dobrze, że babcia nie stawiała oporu i nie chciała wzywać pomocy.
- No, na szczęście obyło się bez użycia siły.
Potem Zygmunt stwierdził, że mogliśmy na koniec dodać sugestywne “mniam”. Próba jak próba, zmagaliśmy się ze Spodniami z GSu. Potem z Mirem pojechaliśmy daleko, hen. Dokonując pewnego zakupu w rynkookolicach, poznałem gościa, który nagłaśniał wszystkie koncerty Motorhead w Polsce, nawet nam zdjęcia pokazał. W Galerii trafiliśmy na pokaz bielizny czy czegoś, fajnie było. A w Empiku mieliśmy okazję porozmawiać ze świadkiem Jehowy. Pamiętajcie, wielki dzień Jehowy nadchodzi! Mir zakończył dyskurs mówiąc do mnie “Podaj tasak”. I odeszliśmy.
A teraz zgadnijcie co właśnie trzymam w dłoni. Nie wiecie? Bilet na koncert Dezertera. DEZERTERA! Grają prawie dwa razy dłużej niż ja jestem na świecie, czyli jutro w Loch Ness będzie fajnie. Szkoda tylko, że nie wiedzieć skąd mam zakwasy. Wszędzie. No, prawie wszędzie.
Po ostatnich kilku matematykach stwierdzam, co następuje: Projektowanie labiryntów to cholernie nudna robota. Nie wiem jak temu Dedalowi się chciało, toż to syzyfowa praca jest (+1 pkt za odwołanie spoza listy lektur). Ja już trzecią lekcję się męcze, a końca nie widać. Mimo to, postanowiłem ćwiczyć swój charakter i się nie zniechęcać. Potem umrę w jakiś durny sposób za coś głupiego, ktoś to opisze i dzieciaki przez najbliższe 50 lat będą się uczyć o Biszkopcie, który pięknie żył i pięknie umarł.
O, tu jeszcze fajne zdjęcie z rekolekcji, ależ ja miałem wtedy krótkie włosy.

Myślę, że tych trzech przytojniaków nie trzeba podpisywać.

Biszkopt

Ps. Znalazłem sobie już świadka na bierzmowanie, o!