Jedziemy do Bóbrki!

Ha! Opis filmu, na który wszyscy z takim napięciem czekali był chwytem marketingowym!
Bo właściwie nie ma czego opisywać. Na opakowaniu napisali, że trwa 2,5 h, trwał ponad 3 godziny. Jak się potem okazało, mieliśmy wątpliwe szczęście trafić na wersję rozszerzoną. Film sam w sobie z czasem robił się coraz nudniejszy, ostatnie 15 minut przewinęliśmy. Okazało się to błędem, bo w zasadzie nie wiemy, co się stało z jednym z głównych bohaterów. Potem jeszcze nas w szkole zamknęli i musieliśmy się wymykać przez część seminaryjną, ja nie poszedłem na bierzmowanie bo nie było czasu i w ogóle.
Tak jeszcze nawiązując do rekolekcji- zastanawiałem się jakby by wyglądało zwolnienie do-domowe. “Proszę o zwolnieniu mojego syna Michała do domu po drugim czytaniu”? Albo “Proszę o zwolnienie mojego syna Michała w 30-ej minucie mszy”? Cał szczęście, że się zwalniać nie musiałem.
Olimpiady coraz bliżej, czuję ich oddech na plecach. Albo na twarzy, bo chyba nadchodzą bardziej frontalnie. Przeczytałem Ferdydurke, wiem jak działa fotokomórka, wiem że Coulomb to nie ten koleś od odkrycia Ameryki.. Czego chcieć więcej..? Jestem perfekcyjnie przygotowany. Byle by tylko były drożdżówki i soczek. Tak sobie myślę jaka moja będzie moja pierwsza myśl, gdy pojutrze się obudzę. Jak się ubrać? Czy muszę iść po mleko do piwnicy? Co za debil dzwonił w środku nocy wmawiając, że jest moją dziewczyną? Pożyjemy, zobaczymy.
Tak sobie dziś myślałem nad sensem ludzkiego życia, wiecie co wymyśliłem? Że życie jest jak słuchawki od mp3. Bo nic bardziej nie denerwuje jak supeł na kablu, bo w pewnym momencie się ten kabel rozdwaja, bo na końcu znika i jest jakoby go nie było, bo czasem kablem wędrują słowa w stylu “Gdy zobaczysz pierwszą krew mocno uderz jeszcze raz”, czasami leci jakieś techno z częstotliwością dwustu basów na sekundę do kwadratu, czasami piosenki o miłości, czasami “Pan kiedyś stanął nad brzegiem..” itd. Słuchawki jako metamorfoza ludzkiego życia, słuchawki jako symbol zmienności ludzkiej natury, słuchawki jako nawiązanie do dziedzictwa duchowego naszych przodków. Tylko co z tego? W sumie nic.
Miał być wiersz ale wiersza nie ma, ponieważ poczułem się przytłoczony poetyckim kunsztem Johana Kupsztala.

Byle do Dnia Kobiet.

Biszkopt